همین که بسته شوند آن دو پلک لرزانت، غروب می کنم انگار در جهان خودم

کسوف سرخ و کبودی که پرت می کندم، به شهر گمشده ها،سمت لامکان خودم

سکوت چیره شده بر گلوی اطرافم، چقدر بی تو هوا در جهان من تلخ است!

رکود ریشه دوانده به جان جریان ها..سقوط می کنم انگار از زمان خودم

و پرت می شوم آنسوی پلک لرزانت! جهان یکسره خورشید! روشنی.. پاکی..

که دوش نور بگیرم به روی احساسم، که باز هم بدرخشم در آسمان خودم

...

به شانه های شبی سرد تکیه دادن را، نخواه از دلِ در ناز پروریده ی من

که روی پنجره ها آهِ پشت آه شوم، که مثل بغض بریزم به عمق جان خودم

چقدر ساده بگویم که بی تو می شکنم!؟ وجود من به وجود تو سخت معتاد است

چقدر بی تو شدن ها خمار کرده مرا.. که درد می کشم از مغز استخوان خودم..!

اگرچه بی سر و سامانی آفت عشق است شبیه باد که کابوس بید مجنون است

به هرچه باد عجینم، فقط نمی بینم، عذاب دوری و قهرِ تو در توان خودم

تمام حرف من این است، این که روی دلم، دوباره باز کنی آفتاب چشمت را

که از تحمّلِ این درد عاجزم، که نخواه در اوج درد بیوفتم / از امتحان خودم

90/12/9